من نمی خـوام فـکـر کـنـی کـه عـاشقیم یه حرفه

یه کــم اگــه نبــاشی آب مـی شه مثـل بـــرفـه

دلـم می خواد بـدونـی دلـم مـث یـه دریـاس

به وسعت نگاهت٫عمیق وخیس وژرفه

میخوام برات بمیرم شاید که باور کنی

شاید با برق چشمات مرگ و آسونتر کنی

من نمـی خـوام بگم کـه چشات خـود ستـارس

چشـات اگـه نبــاشه ستــاره بی اشـارست

من نمیخوام رو کاغذ فقط نوشته باشم

دیـدن روی مـاهت تولـد دوبارس

ای عشق من

تـا وقتي كــه تـو هستي، تـا لحظه اي كه ياد تو در خاطر من جاريست!
                 تا زماني كه دستهاي گرمت همراه دستاي خسته ي منه!

 تـا وقتي كــه نگاهت تنها پناهگاه و تكيه گاه نگاه سرگردان منه!
                  تا زماني كه تو همسفر جاده زندگي من هستي!

تا وقتي كه شونه هاي تو امنترين جاي دنياست براي من!
                من زنده هستم! براي زندگي كردن با تو!

                        هیچ وقت ترکم نکن

ناله کردم ذره اي از دردهايم کم نشد

گريه کردم اشک برداغ دلم مرحم نشد

در گلستان بوي گل بسيار بوييدم ولي

از هزاران گل يکي همچون تو  پيدا نشد

تنهام نذار....

پيشه من نيستي ولي من هنوزم به يادتم...

توي روياي شبم عا شقونه دنبالتم...

پرده فاصله روكشيدي روي نگاه من...

من كه به يادتم پس چرا تو نيستي به ياده من...

تو كه بودي ياره من تو كه بودي ماله من...

حالا تو رفتي ساكت و خاموش شدي ياره من...

برگرد عزيزم پيشه من تا بشنوي صداي من...

بيا بازم عاشقونه اسمم رو صدا بزن...

توي فرياده نگاهم شنيدي سكوتمو...

روي قله عشقت چه آسون ديدي سكوتمو...

سايه اي كه روي اشكاي من نشست بي پايان...

هنوزم خيسه جايه رده پامون زيره باران...

باران غم و بود خون بود تو نگاه من...

بيا و نرو و بمون زود نشه جدا ز تن...

تنه خسته من آغوشه گرم تو رو ميخواد...

چشم بسته من خاطراتتو داره به ياد...

اگه بخواي ميميرم وقتي تو نباشي...

اگه نخواي من ميرم حتي ستاره شي...

چرا خدا يه كاري كردي كه من عاشق بشم...

چرا خدا وقتي من عاشق شدم نموند پيشم...

پرويسه نگاه من عاشقتمامو بخون...

حتي اگه من مردم هيچ وقت نرو با من بمون...

تو كه معني اسمت شده واسه علي صدا...

تا كه تو رو ميبينه ميميره با يه نگات...

ميدوني وقتي كه رفتي...رفتي و از من گذشتي...

نوشتم من روي ديوار...اسم تو رو به يادگار...

ميدوني دوست دارم من...ميدوني عاشقتم من...

مثل يه عاشق ديوونه كه فقط از تو ميخونه...

شكستم بي صدا با يك نگاه...ميدونم نميشه نه بي تو تو رويا...

يك نگاه يه گريه با يك صدا...منو كشت منو برد تنها تو رويا...

ميدوني اگه بري ميميرم...آره خوشگل من...

بي تو من ميميرم...تو دامت اسيرم...

شكستم بي صدا با يك نگاه...ميدونم نميشه نه بي تو تو رويا...بدون تو از

زندگي سيرم...

حسرت داشتن تو

 مثل اون وقتا هنوز دلم برات لک می زنه
 حسرت داشتن تو ،‌پیر شده ، عینک می زنه
 صورتم سرخ شده بود ،‌اما حالا کبود شده
 جدایی یه عمر داره توی اون چک می زنه
 اونی که من نمی خواستمش ولی منو می خواست
 منو می بینه یه وقت ، دوباره چشمک می زنه
 یادته مشروط دوست داشتن تو شدم یه عمر ؟
 هنوزم کامپیوتر داره برام تک می زنه
حالا که گذشت و رفتی و منم تموم شدم
 مث تو کی آدمو جای عروسک می زنه ؟
 دیشب از خواب پریدم خوب شد ، آخه دیدم یکی
داره به ماشین تو ، هی گل میخک می زنه
 تو که تنها نبودی ،‌یکی پیشت نشسته بود
 بگذریم این دل من همیشه با شک می زنه
 اونی که بهم می گفت دوست دارم دوسم نداشت
 دیده بودم واسه ی دختره سوتک می زنه
باورت می شه هنوز عاشقتم اون روز خوب
 دل هنوز واست « تولدت مبارک » می زنه
 تو زیاد دوسم نداشتی ، خوب مقصر نبودی
 کی میاد امضا زیر قول یه کودک می زنه ؟
 نه که بچه ها بدن ،‌ پک و زلاله قلبشون
 ولی نبض عقلشون یه قدری کوچک می زنه
 فکر نکن فقط تویی رسمه یه وقتا حوصله
 میره آسمون ، خودش رو جای لک لک می زنه
 دختر همسایه مون ، نمی دونه دوس نداری
 داره دور قاب عکست گل و پولک می زنه
نه که فکر کنی به تو نظر داره ، می کشمش
 مثلا داره رو زخمام گل پیچک می زنه
 کارش این نیس ، طفلکی شب تا سپیده می شینه
 گل و بوته و شکوفه روی قلک می زنه
 راستی من چرا تو نامم اینا رو به تو می گم
 نمی گم گوشای رؤیام دیگه سمعک می زنه
 جز واسه نوار تو که توش صدای نازته
 به نفس هام طعم عطر سیب قندک می زنه
 نامه مو جواب نده ،‌دوسم نداشته باش ولی
 نذا اصلا نزنه قلبی که اندک می زنه
 پیش هیچ کسی نرو ، حلقه دس کسی نکن
 چون گناهه ، من هنوز دلم برات لک می زنه 

مریم حیدرزاده

به اونایی که براتون ارزش دارن

 بهترین دوست اون دوستیه که بتونی باهاش روی یک سکو سکت بشینی و چیزی نگی و وقتی ازش دور میشی حس کنی بهترین گفتگوی عمرت رو داشتی
 ما واقعا تا چیزی رو از دست ندیم قدرش رو نمی دونیم ولی در عین حال تا وقتی که چیزی رو دوباره به دست نیاریم نمی دونیم چی رو از دست دادیم
 اینکه تمام عشقت رو به کسی بدی تضمینی بر این نیست که او هم همین کار رو بکنه پس انتظار عشق متقابل نداشته باش ، فقط منتظر باش تا اینکه عشق آروم تو قلبش رشد کنه و اگه این طور نشد خوشحال باش که توی دل تو رشد کرده
 در عرض یک دقیقه میشه یک نفر رو خرد کرد در یک ساعت میشه یکی رو دوست داشت و در یک روز میشه عاشق شد ، ئلی یک عمر طول می کشه تا کسی رو فراموش کرد
 دنبال نگاهها نرو چون می تونن گولت بزنن، دنبال دارایی ترو چون کم کم افول می کنه ، دنبال کسی باش که باعث بشه لبخند بزنی چون فقط با یک لبخند میشه یه روز تیره رو روشن کرد ، کسی رو پیدا کن که تو رو شاد کنه
دقایقی تو زندگی هستن که دلت برای کسی اونقدر تنگ میشه که می خوای اونو از رویات بکشی بیرون و توی دنیای واقعی بغلش کنی
 رویایی رو ببین که می خوای ، جایی برو که دوست داری ، چیزی باش که می خوای باشی ، چون فقط یک جون داری و یک شانس برای اینکه هر چی دوست داری انجام بدی
 آرزو می کنم به اندازه ی کافی شادی داشته باشی تا خوش باشی ، به اندازه کافی بکوشی تا قوی باشی
 به اندازه کافی اندوه داشته باشی تا یک انسان باقی بمونی و به اندازه کافی امید تا خوشحال بمونی
 همیشه خودتو جای دیگران بذار اگر حس می کنی چیزی ناراحتت می کنه احتمالا دیگران رو هم آزار می ده
 شادترین افراد لزوما بهترین چیزها رو ندارن ، اونا فقط از اونچه تو راهشون هست بهترین استفاده رو می برن
 شادی برای اونایی که گریه می کنن و یا صدمه می بینن زنده است ، برای اونایی که دنبالش می گردن و اونایی که امتحانش کردن ، چون فقط اینها هستن که اهمین دیگران رو تو زندگیشون می فهمن
 عشق با یک لبخند شروع میشه با یک بوسه رشد می کنه و با اشک تموم می شه ،‌ روشنترین اینده همیشه روی گذشته فراموش شده شکل می گیره ، نمیشه تا وقتی که دردها و رنجا رو دور نریختی توی زندگی به درستی پیش بری ،
 وقتی که به دنیا اومدی تو تنها کسی بودی که گریه می کردی و بقیه می خندیدن ، سعی کن یه جوری زندگی کنی وقتی رفتی تنها تو بخندی و بقیه گریه کنن
نیما احرار (اهرار )

محبت

نام تو رو آورده ام دارم عبادت میکنم
گرد نگاهت گشته ام دارم زیارت میکنم
دستت به دست دیگری از این گذشته کار من
اما نمی دانم چرا دارم حسادت میکنم
گفتی دلم را بعد از این دست کس دیگر دهم
 شاید تو با خودئ گفته ای دارم اطاعت میکنم
رفتم کنار پنجره دیدم تو را با بگذریم
 چیزی ندیدم این چنین دارم رعایت میکنم
من عاشق چشم تو ام تو مبتلای دیگری
 دارم به تقدیر خودم چندیست عادت میکنم
تو التماسیم می کنی جوری فراموشت کتم
با التماس ولی تو را به خانه دعوت میکنم
گفتی محبت کن برو باشد خداحافظ ولی
 رفتم که تو باور کنی دارم محبت میکنم
 

مریم حیدرزاده

عشق یعنی

ای پناه قلبهای بی پناه ای امید آسمان های غریب
ای به رنگ اشک های گرم شمع ای چنان لبخند میخک ها نجیب
ای دوای درد دلهای اسیر ای نگاهت مرهم زخم بهار
ای عبور تو غروب آرزو ای ز شبنم های رویا یادگار
کوچه دل با تو زیبا میشود
تو شفا بخش نگاه عاشقی
مهربانی نازننی مثل عشق
با تمام شاپرک ها صادق ی
چشم هایت مثل رنگین کمان دست هایت باغ پک نسترن
قلب اقیانوسی از شوق و نگاه با دلت پروانه شد احساس من
قلب من یک جاده تاریک بود
با تو قلبم کلبه پیوند شد
اشک هایم مثل نیلوفر شکفت
حاصلش یک آسمان لبخند شد
مرز ما گلدانی از احساس شد
 تو گلدان پیچکی از عاطفه
تو شدی راز شکفتن
من شدم برگ سبز و کوچکی از عاطفه
ای تماشای تو یک حس لطیف
 بی تو فرش ک.چه های بارانی ست
بی تو صد نیلوفر عاشق هنوز
در حصار عاشقی زندانی ست
قلب من تقدیم چشمان تو شد
عشق یعنی تا ابد آبی شدن
عشق یعنی لحظه ای بارانی و
لحظه ای شفاف و مهتابی شدن
عشق یعنی لذت یک آرزو
عشق یعنی یک بلای ماندگار
عشق یعنی هدیه ای از آسمان
عشق یعنی یک صفای سازگار
عشق یعنی با وجود زندگی دور از آداب مردم زیستن
عشق یعنی لحظه ای خندیدن و
 سال ها اشک ندامت ریختن
عشق یعنی زنگ تکرار نگاه
عشق یعنی لحظه ای زیبا شدن
عشق یعنی قطره بودن سوختن
عشق یعنی راهی دریا شدن
هر چه هست این عشق صد ها قلب صاف
با حضورش ‌آبی و بی کینه است
عشق یعنی سبز بودن تا ابد
عشق رنگ نقره اینه است
تو گل گلدان قلب من شدی
عشق شد یک برگ از گلدان تو
در بهار آرزوها می دهد
 میوه های عاطفه چشمان تو
چشمهایم باز بارانی شدند
قلبم اما گشت دریای ز عشق
دل گذشت از کوچه های خاطره
ر.ح شد مضمون و معنایی ز عشق
باید از آرامش دل ها گذشت
شادمان چون لحظه دیدار شد
بهترین تسکین دل این جمله است
باید از پیوند تو سرشار شد 

مریم حیدرزاده 

برای دیدن تو

برای دیدن تو نقره ی ماهو چیدم
 تا آسمون هفتم به خاطرت دویدم
برای دیدن تو. آسمونو شکافتم
 ستاره چشیدم تا طعمشو شناختم
 برا دیدین تو خارا رو سجده کردم
 به جای چشم ابرا سوختم و گریه کردم
برای دیدن تو پاییز شدم شکستم
 برف زمستون شدم رو بامتون نشستم
 برای دیدن تو از دریاها گذشتم
 دور ضریح عکست شب تا سپیده گشتم
 برای دیدن تو شدم مث پنجره
 اشاره هات محاله از یاد چشمام بره
 برای دیدین تو سوار موجا شدم
 چون تو رو داشته باشم همیشه تنها شدم
 برای دیدن تو عمری مسافر شدن
 به اجترام اسمت رفتم و شاعر شدم
 برای دیدن تو خط کشیدم رو تقدیر
 نگات مث یه صیاد منو کشید به زنجیر
 برای دیدن تو سنگا رو شیدا کردم
 طلسما رو شکستم راها رو پیدا کردم
برای دیدن تو ، تو جنگلا گم شدم
 بازیچه ی نگاه سکت مردم شدم
 برای دیدن تو خیلی چیزا شنیدم
 خیلی کارا رو کردم اما تو رو ندیدم
 برای دیدن تو رفتم تو باغ شعرا
 سراغ فال حافظ ، دنبال شعر نیما
 برای دیدن تو چه دردایی کشیدم
 تبم رسید به خورشید ،‌ تموم شدم ، بریدم
 برای دیدن تو از خواب گل و پروندم
 چه شبها مثل مجنون تو دشت و صحرا موندم
 برای دیدن تو چه قصه ها که داشتم
 سر و رو شونه ی رنج چه روزا که گذاشتم
برای دیدن تو قامت غصه خم شد
 انگار که قحطی اومد هر چی به جز تو کم شد
 برای دیدن تو نیاز نبود بگردم
 تو هر جا با من بودی پس تو رو پیدا کردم

مریم حیدر زاده

غنچه سرخ دعا

من از آن ابتدای آشنایی
 شدم جادوی موج چشم هایت
تو رفتی و گذشتی مثل باران
و من دستی تکان دادم برایت
تو یادت نیست آنجا اولش بود
همان جایی که با هم دست دادیم
همان لحظه سپردم هستیم را
به شهر بی قرار دست هایت
 تو رفتی باز هم مثل همیشه
من و یاد تو با هم گریه کردیم
تو ناچاری برای رفتن و من
همیشه تشنه شهد صدایت
شب و مهتاب و اشک و یاس و گلدان
 همه با هم سلامت می رسانند
هوای آسمان دیده ابری ست
هوای کوچه غرق رد پایت
اگر می ماندی و تنها نبودم
عروس آرزو خوشبخت میشد
و فکرش را بکن چه لذتی داشت
شکفتن روی باغ شانه هایت
کتاب زندگی یک قصه دارد
و تو آن ماجرای بی نظیری
 و حالا قصه من غصه تست
وشاید غصه من ماجرایت
سفر کردن به شهر دیدگانت
به جان شمعدانی کار من نیست
فقط لطفی کن و دل را بینداز
به رسم یادگاری زیر پایت
شبی پرسیده ام از خود هستیم چیست
به جز اشک و نیاز و یاد و تقدیر
و حالا با صداقت می نویسم
همین هایی که من دارم فدایت
دعایت می کنم خوشبخت باشی
تو هم تنها برای خود دعا کن
الهی گل کند در آسمانها
خلوص غنچه سرخ دعایت

نه... دل به دل را نداره

سوختم و آب شدم به پات
امروز و فردا نداره
خوشت میاد ببینی ، نه ؟
كشتن تماشا نداره
قهر می كنی ، ناز می كنی
ناز می كشم ، آشتی كنی
قصه كه نیس ، حقیقته
دروغ و دعوا نداره
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
دوره زمونه دوره ی حرفای عاشقانه نیست
صحبت پول و شهرته ، صحبتی از ترانه نیست
یه روز منو خواسته بودی ، یه روز خیلی خوب دور
امروز چه راحت نمی خوای ، من بد شدم بهانه نیست
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
اگه بفهمن عاشقی ، همه بهت بد می كنن
نسبت دیوونه می دن دست تو رو رد می كنن
اگه بخوای بجنگی با دستای شوم سرنوشت
با هر چی آدمك دارن ، راه تو رو سد می كنن
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
بفهمه عاشقش شدی هی با تو بازی می كنه
دیوونه ، آزار اونم با تو رو راضی می كنه ؟
رفتی كجا در می زنی ،اون خود یه رات نمی ده
غریبه جای اون باشه مهمون نوازی می كنه
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
كافیه چیزی بدونه ، كار تو دیگه مردنه
دیگه وظیفت اسمشو ، با صدتا جون آوردنه
یه بازی یك طرفس ، كه آخرش مشخصه
همیشه بازنده تویی ، سهم اونم كه بردنه
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
اگه بگی دوسش داری ، اون تو رو یادش نمی یاد
فرقی نداره كه چه قدر چه كم بدونه ، چه زیاد
باید هنرپیشه باشی تا نقشو خوب بازی كنی
 یعنی كه وانمود كنی یه جور ازش بدت بیاد
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
عاشق دیگه تو عصر ما هیچ جایی حرمت نداره
انگار كسی نمره ی خوب واسه شجاعت نداره
شاید یه جوری شده كه هیچ آدمی تو عصر ما
برای انتخاب شدن ، اصلا لیاقت نداره
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
رنگ گل دسته گلا ، فقط رز زرده همین
عاشق هر كس كه بشی عاقبتش درده همین
هر كی یه گمشده داره ، تمام دلخوشیش اینه
اگر یه روز معجزه شه ، اگر كه برگرده همین
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
زمونمون عوض شده ، دوره نفرینه و جنگ
 زیاد شدیم ، زیاد شده آدم بدرنگ و دو رنگ
 قلب كوچیك عاشقو با یه اشاره می شكنه
اون كسی كه دوسش داره ، با تیر كمون با چوب و سنگ
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
تا بدونه عاشقشی می ره و پیدا نمی شه
می گی می خوام ببینمت می گه نه حالا نمی شه
با هدیه ی تولدش می خوای یه جوری ببینیش
می خوای یه جوری بفرست ببخشید اما نمی شه
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
اگر كه حدسم بزنه نمی دونی چیكار كنی
عاشقی خب ، مگه می شه از عاشقی فرار كنی ؟
فكر می كنی اون بدونه خیلی كارت راحت تره
حتی تو رویاهات می خوای كه اونو بی قرار كنی
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
هر جوری كه بود چه خوب چه بد ، آروم شدی
 یه كم گذشت و دیدی كه مردی دیگه ، حروم شدی
 یه روزی چش وا می كنی كه خودتم نمی شناسی
فقط تو اینه می بینی آخرشه ، تموم شدی
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
تو عاشق كسی می شی كه عاشق غریبه هاس
گریه و زاری می كنی می گی امیدت به خداس
درسته اما اون كه تو شبا براش زار می زنی
راهش و كارش و دلش ، حسابی از شما جداس
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
خوش به حال معشوقایی كه بویی از قدیم دارن
تو اعتقادشون شگون ، برای یا كریم دارن
معشوقای زمون ما چون عاشقو بسوزونن
واسه دل اون طفلكی یه عالمه گریم دارن
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
ضرب المثل كاش راس بود و دلا به هم یه راهی داشت
اون كه واسه تو ماه شده ، ای كاش كه روی ماهی داشت
كاش عاشق بیچاره ای كه بی دلیل اسیر می شه
یه روز یه كاری كرده بود ، یه جرمی یه گناهی داشت
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
كاش واسه بیراهه ی دل ، یه جا یه راه چاره بود
كاش كه علاجش عین قبل ، دعا و استخاره بود
كاش واسه هر عاشقی كه شبا پی ستارشه
تو دنیا محض دلخوشی ، یك شب پر ستاره بود
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
ای عاشقای بی گناه ، ما همه زرد و بی كسیم
تنهاییم عین آسمون ، آواره ایم عین نسیم
همه باید یاد بگیریم كه مثل مجنون بزرگ
عاشق هر كسی بشیم ، آخر بهش نمی رسیم
ضرب المثل دروغ می گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره

مریم حیدرزاده

ز لیلای شنیدم یا علی گفت

به مجنون چون رسیدم یا علی گفت

نسیمی غنچه ای را باز می كرد

به گوش غنچه كم كم یا علی گفت

چمن با ریزش باران رحمت

دعای كرد او هم یا علی گفت

یقین پروردگار آفرینش

به موجودات عالم یا علی گفت

دلا بایست هر دم یا علی گفت

نه هر دم بل دمادم یا علی گفت

به هر روز به هر شب یا علی گفت

به هر پیچ به هر خم یا علی گفت

دمی كه روح در آدم دمیدند

ز جا بر خاست آدم یا علی گفت

علی در كعبه بر دوش پیمبر

قدم بنهاد و آن دم یا علی گفت

عصا در دست موسی اژدها گشت

كلیم آنجا مسلم یا علی گفت

نمی شد زنده جان مرده هرگز

یقین عیسی بن مریم یا علی گفت

ز بطن حوت یونس گشت آزاد

ز بس در ظلمت یم یا علی گفت

به فرقش كی اثر می كرد شمشیر

شنیدم ابن ملجم یا علی گفت

مگر خیبر ز جایش كنده میشد؟

یقین آندم علی هم یا علی گفت

علی علی یا علی علی مولا یارت

علی حلال جمع مشكلاتم

هرگز نشد بیای پیشم بگیری دستای منو
بدونی من عاشقتم گوش كنی حرفای منو
تو بی وفا بودی ولی اون كه برات میمرد منم
تا زنده ام دوست دارم اینه كلام آخرم
من كه نتونستم تو رو یه لحظه تنها بزارم
تو سردی خاطره هام بگم كه دوستت ندارم
دلم میخواد همین یه بار اشكام رو پنهوم نكنم
باور كنی تو رو می خوام حرمت رو زندونی كنم
 بیام به شهر خاطرات
غرق بشم توی نگات
دیوونه وار فدات بشم بمیرم من واسه چشات
اما هنوز حوصلمو میره و دست من جداست
ترانه ی سكوت من تو بغض آخرم رهاست
كاش كی میشد فقط 1بار بیا بگی دوستت دارم
تو چشم من نگاه كنی بگی كه عاشقت منم

رو تن زخمی جاده
کی غم رفتنو کاشته
کی تو غربت خیابون
قاب خورشید و شکسته
کی تو شهر عشق و رؤیا
شعر نفرین و نوشته
کی برای من تنها
کوه غم رو جا گذاشته
کی تو اوج قصه ها
من و بی صدا گذاشت
تو کوچ پرنده ها
کی تو خوابم پا گذاشت
برای قلبای خسته
بگین آسمون بباره
زیر پای پاک بارون
یه کسی گلی بکاره
تن زخمی زیر بارون
دیگه مرهمی نداره
میشه تن پوش خیابون
چون دیگه جایی نداره
جاده خالی حالا
من و رو تنش میکاره
رو تن زخمی جاده
کی دیگه پاشو میذاره

دوباره این شب تار از کرانه ام گذشت

گذشت و در سرای دل،

آشیانه ام گسست.

چنان به خاری و خفت

سراغ پیر دهکده بودم

که از طلیعه ی ایمان

دریغ و درد وقصه فراوان

به خاک سرد خفته نشست.

کجاست راوی ایمان؟

کجاست چله ی آرش

که در کمین شبگذران

به هر گلوی تازه نفس، باز!

هزار نیزه و خنجر و افعی  نشست.

نه در نگاه تو افتم

نه در نخیل چهره ی ماه

چو کولی وحش ام

که آشیانه به باد و داغ،بر عمر مانده نشست.

هلا سوار شهر غریبان

هلا دلیر خفته به خون

بدان که عاقبت اینجا

شراره ی شمشیر رستم دستان

بر استخوان و زهره ی درد مندان نشست.

نگاه منتظرم را سحر به خاطره بستم

که اشک دیده نشوید

غبار خستگی ام را

من عاقبت به چه سویی

از این کرانه گذشتم

که این زمانه به نیرنگ

نوشت و آشیانه گسست.

هلا سپیده ی ایمان

مگر زشیشه و سنگ است

خدای هر دو جهانم!؟

می روم !

دیگر از شهر، گریزان شده ام

می روم !

دیگر از حرمت نا گفته، پشیمان شده ام

من از آن خاطره های شب مهتاب

از آن عطر گل افشانی گیسوی بلند و تن یاس

من از آن بوسه

از آن گرمی احساس عبور گل سرخ

من از آن زمزمه ی ماهی و موج و دریا

و سبد های پر از روزی و مرگ

من از آن پنجره های به غم آویخته

از نعره ی دلگیر و قفس های کبود

و پرستوهای زنده بگور

کودکان سر راه

دختران غم فردا

پسران بیمار

از کبوتر های خسته به دام افتاده

از بلوط سر آن باغچه ی خشکیده

چه پریشان شده دلگیرم و دلگیر ،گریزان شده ام!

می روم!

من دگر از کوچه ی پائیزی این فصل خزاندیده پریشان شده ام

 

رسم و آئین جوانمردی، کو!؟

تا کجا ناپیداست

مردمانی به خروش

هرزه گانی به فروش

مرگ را سنگر نیکویی هست

عشق را گرمی بازار ریا

کژدمی هدیه ی زهر آگینی است

که جگرگاه کلام ام خونی است!

با تو اما سخنی نیست

بزن نیش

که در طبع  تو آرامش توست.

 

میروم !من دگر از شهر شما خسته شدم

میروم!

تا که نپرسی از من

به چه ها دل بستی

و چرا از همه جا و همه کس دل کندی!

یارم چو قدح به دست گیرد                

بازار بتان شکست گیرد

هرکس که بدید چشم او گفت

کو محتسبی که مست گیرد

در بحر فتاده ام چو ماهی

تا یار مرا به شست گیرد

در پاش فتاده ام به زاری

آیا بود آنکه دست گیرد

خرم دل آنکه همچو حافظ

جامی ز می الست گیرد

عشق فرمان داده که بتو فکر کنم
که به تو فکر کنم
روزو شب زیر لبم اسم تو رو ذکر کنم
دوستم داشته باش
دوستم داشته باش
من به ان می ارزم که بمن تکیه کنی
گل اطمینان رو تو بمن هدیه کنی
تو بمن هدیه کنی
من به ان می ارزم که در این قربانگاه تو بدادم برسی
تو نجاتم بدهی از غم بی همنفسی
تو به ان می ارزی که گریه بارانم را بتو تقدیم کنم
بتو تقدیم کنم
دوستم داشته باش
دوستم داشته باش
من به ان می ارزم که بمن تکیه کنی
گل اطمینان رو تو بمن هدیه کنی
تو به ان می ارزی تا اسیر تو شوم
که بیمن نفست انقدر زنده بمانم تاکه پیر تو شوم
تو به ان می ارزی که گریه بارانم را بتو تقدیم کنم
بتو تقدیم کنم
عشق فرمان داده که بتو فکر کنم
که به تو فکر کنم

«باید خیلی سخت باشد که آدم روزی بفهمد همه زندگی آدمی نیست که او همه زندگیش است. یک جورهایی آدم احساس بدبختی و عجز می‌کند و... احساس زیان‌دیده‌گی وقتی که می‌فهمد طرفش گوشه‌هایی از ذهن و احساسش را پر کرده است از کسی دیگر یا حتی چیزی دیگر، کسی یا چیزی خصوصی برای لذتهای شخصی گهگاهی یا همیشگی‌‌اش.

آدم پیش خودش فکر می‌کند پس من هم جزئی هستم مثل دیگر اجزای زندگیش، گیرم که حالا کمی مهمتر و بزرگتر طوری که جای بیشتری اشغال می‌کنم و وقتی قرار بر بدبینی باشد، تا تهش می‌روی و فکر می‌کنی احتمالا قابل تعویض هم هستی وقتی‌که دیگر همان جزئی نباشی که باید باشی، شاید عوضت کند، شاید هم از سر خاطرات نوستالژیک بگذارد بمانی گوشه‌های تاریک و کم رفت و آمد ذهنش و خاک بخوری برای خودت، همینطور بدون استفاده.

هیچ کارش هم نمی‌شود کرد انگار، مساله بغرنج‌تر از این حرفهاست، تراژیک است اصلا. آدم از یک طرف می‌خواهد کسی را انتخاب کند که پتانسیل رابطه‌ای تمام و کمال را داشته باشد، به قول خودش رابطه‌ای perfect، جوری که او همه زندگی تو باشد و بالعکس، فکر می‌کنی چنین رابطه‌ای ارزش هرکاری را دارد و بعد... زمان می‌گذرد، یکدفعه نگاه می‌کنی به خودت و او، می‌بینی انگار یک چیزهایی جابجا شده است، احساست، رفتارت، نگاهت یا احساسش، رفتارش، نگاهش، چه فرقی می‌کند، مهم اینست که مثل قبل نیست، پیش خودت فکر می‌کنی قبل یعنی کی و در کمال بهت‌زده‌گی می‌بینی حتی به یاد هم نمی‌آوری، اما تغییر کرده است، جایگاهش، جایگاهت انگار جابجا شده است.

خیلی که آدم باشی و عقل‌رس، می‌نشینی کلاهت را قاضی می‌کنی ببینی کی، کجا، چگونه و بازهم هیچ به یاد نمی‌آوری، جزئیات همه ناپدید شده‌اند و جز کلیاتی بی‌معنا و کلیشه‌ای هیچ چیز باقی نمانده است، تقصیر هیچ‌کس هم نیست، می‌دانی، زمان جانور طماعی است، گاهی همه جزئیات را برای خودش برمی‌دارد.»

حتی در Perfect ترین رابطه‌ها هم نباید فردیت آدم‌های حاضر در رابطه نادیده گرفته شود. لابد این جمله را شنیده‌ای از خیلی‌ها که "تنهایی‌ام را آن‌قدر دوست دارم که حاضر نیستم آن را به هیچ رابطه‌ی دوطرفه‌ای بفروشم."، من اما می‌گویم که اصلا چرا باید شکل گرفتن یک رابطه را با از بین رفتن تنهایی‌ها، حریم‌های خصوصی و حتا فردیت آدم‌های آن رابطه معادل فرض کرد؟ چرا در جامعه‌ی سنت‌زده‌ی ما، "متعهد" بودن را با "تحت سلطه‌ی خود در آوردن" اشتباه می‌گیریم؟ آیا کسی که حاضر شده تا رابطه‌ای را تجربه کند، دیگر حق ندارد که هیچ حریم خصوصی‌، هیچ تنهایی و هیچ فردیتی برای خود متصور شود و باید همه‌ی این‌ها را در همراهی که انتخاب کرده ذوب کند؟ آیا باید بگذرد از تمام دوستی‌ها و معاشرت‌هایی که قبل از این رابطه داشته یا بعد از این رابطه امکان تجربه کردن آن‌ها را پیدا می‌کند؟ به بهانه‌ی تعهد؟ به بهانه‌ی اینکه طرف مقابلش را ممکن است خوش نیاید؟ در این صورت آیا شکوه رابطه‌ای را که می‌تواند هر روز، هم خودش را تازه‌تر کند و هم صاحبانش را بالا و بالاتر ببرد، نفروخته‌ایم به خودخواهی‌ها و انحصارطلبی‌هایی که از جنس بلندپروازی و کمال‌طلبی نیستند؟

می‌دانی، من می‌گویم که اساس یک رابطه‌ی کامل (یا به قول تو، Perfect) را دو چیز تشکیل می‌دهد: یکی "صداقت" و دیگری "ایمان" به درستی انتخاب. اگر رابطه‌ای بر این دو تا استوار باشد، آن‌وقت دیگر دلیلی ندارد که آن‌چنان بر دنیای طرف مقابل‌مان سخت بگیریم که جرات نداشته باشد تا به‌جز ما هیچ بخشی از ذهن و احساسش را به چیزی، کاری، یا آدمی دیگر اختصاص دهد، مبادا که ذهن بدبین ما دچار شک شود. و البته دیگر دلیلی ندارد که دو طرف ِ یک رابطه به جای اینکه بال پرواز هم باشند، زنجیر باشند بر پای هم‌دیگر و مزه‌ی هر تجربه‌ای را با شک‌های بدبینانه و بیمارگونه، در کام هم تلخ کنند. اصلا آیا محدود بودن و مدام نگران بودن به‌خاطر اینکه "مبادا از حدودی که شریکم برای من تعیین کرده، پا را فراتر بگذارم"، با آن کامل بودنی که تو در جست‌وجویش هستی در تناقض نیست؟

می‌شود یک رابطه‌ی کامل را تجربه کرد اما طعم منحصربه‌فرد تنهایی‌های قبل از رابطه را هم حفظ کرد، می‌شود یک رابطه‌ی کامل را تجربه کرد اما به فردیت و حریم خصوصی طرف مقابل هم احترام گذشت، می‌شود یک رابطه‌ی کامل را تجربه کرد اما به‌جای خودخواهی‌ها و انحصارطلبی‌ها، بلندپرواز بود و به پیشرفت کردن و بالاتر رفتن ِ طرف مقابل فکر کرد، اگر و تنها اگر که "صداقت" باشد و البته اگر که "ایمان" داشته باشیم.»

وقتی بارون میاد هر چند تا قطره بارون رو تونستی بگیری تو منو دوست داری و هر چند تا رو که نتونستی بگیری من تو رو دوست دارم

وقتي تو آمدي و دستت  را به سويم دراز کردي ، گفتم

ــ از قفس چه مي داني ؟ گفتي : آزادي

ــ از تنهايي ؟ گفتي : همزباني

ــ از محبت ؟ : عشق

ــ از دوستي ؟ : صداقت

ــ از بهار ؟ : طراوت

ــ از سفر ؟ : انتظار

ــ از جدايي ؟؟؟؟؟؟؟؟؟ : ........

باز هم گفتم جدايي ؟ سکوت تو مرا شکست و به گريه انداخت .

به چشمانت نگاه کردم و گفتم بگو ...

 تو آغوش به رويم گشودي و گفتي :جدايي،هرگز...بي تو من مي ميرم

در مشرق عشق دشت خورشيد تويي

در باغ نگاه ياس اميد تـويـي

در بين هزار پونه آنكس كه مرا

چون روح نسيم زود فهميد تويي

تو كيستي كه من اينگونه بي تو بي تابم

 
شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم

تو كيستي كه من از موج يك تبسم تو

 
بسان قايق سرگشته روي گردابم

اگر روزى من مردم وتومرادوست داشتي هر پنج شنبه به مزارم بيا وشاخه گل سرخي برايم بياور تا آن شاخه گلي که به تو دادم به خاطر بياورم ...ولي اگر تو �